P'dice Reviewed on DaMusic - Dutch
If two of the world’s best drummers want to play on your record, you must be made of the right stuff. After the well-received debut Focal Point, Paul Cusick was expected to truly confirm himself with P’dice (short for prejudice). The British multi-instrumentalist delivers exactly what is expected of him.
Within a retrospective genre like prog, coming across as innovative is no easy task—and yet that is Cusick’s nature. His compositions don’t echo Yes or Genesis, but rather Porcupine Tree, OSI, and Tool. Still, it is the contrast with reflective, Floydian passages that lifts this album above the ordinary.
P’dice is not the kind of record that makes you immediately cheerful. Instead, it is dominated by a typically British, drizzly sense of melancholy. As a singer-songwriter, Cusick tells stories imbued with the same misanthropy as Roger Waters. Strikingly sharp is the closing track The Human Race, in which he laments exclusion and hypocrisy with biting lines about humanity itself.
The choice of Gavin Harrison (Porcupine Tree) and Marco Minnemann (UKZ, The Aristocrats) on drums was spot on. Both inject a modern groove that perfectly matches the simmering rhythms and the heavy resonance of the guitars. Yet, when the thunderous strikes of Harrison and Minnemann fall silent, it is Cusick’s classical six-string arpeggios that conjure up an unsettling atmosphere.
Vocally, Pink Floyd is a clear reference point. But Cusick is not a strong singer, and perhaps he should have brought in not only a drummer but also a commanding voice. Such a singer would have to face off against the modern rhythms and compelling guitar riffs. Maybe next time he could enlist Damian Wilson, whose powerful vocals are currently leaving a strong impression with his new band Headspace.
ORIGINAL DUTCH
Als twee van ’s werelds beste drummers op je plaat willen meespelen, moet je wel uit het goede hout gesneden zijn. Na het goed ontvangen debuut, ‘Focal Point’, moet Paul Cusick op ‘P’dice’ (kort voor prejudice) definitief bevestigen. De Britse multi-instrumentalist doet wat van hem verwacht wordt.
Binnen een retrospectief genre als prog toch vernieuwend uit de hoek komen, het is de aard van dit beestje. Niet Yes of Genesis, maar Porcupine Tree, OSI en Tool klinken door in de eigen composities van deze ex-gitarist uit de begeleidingsband van Peter Gabriel. Maar het is ook de afwisseling met mijmerende, Floydiaanse passages die deze plaat boven de middelmaat doet uitstijgen.
‘P’dice’ is niet de plaat waar je meteen vrolijk van wordt. Het typisch Britse, druilerige gevoel van somberheid overheerst. Cusick heeft als singer-songwriter verhalen te vertellen met dezelfde misantropie als die van Roger Waters. Opvallend scherp is het afsluitende The Human Race: “Sorry you can’t come in / We’d like to say you’re welcome here / but that is not the case / Don’t take this personally / we love the place that you come from / we just don’t like the Human Race."
De keuze van Gavin Harrison (Porcupine Tree) en Marco Minnemann (UKZ, The Aristocrats) om achter het drumkit te kruipen, is de goeie geweest. Beiden hebben ze een moderne groove die past bij de broeierige ritmiek en de vette galm van de gitaren. Maar eens de mokerslagen van Harrison en Minnemann zwijgen, zijn het Cusicks arpeggio’s op de klassieke six-string die een onbehaaglijke sfeer oproepen.
Vocaal is Pink Floyd een duidelijke referentie, maar Cusick is geen groot zanger en dus had hij beter niet alleen een drummer, maar ook een ‘grote’ stem ingehuurd. Die moet dan wel opboksen tegen de moderne ritmes en de interessante gitaarriffs. Misschien kan hij de volgende keer Damian Wilson vragen, die met zijn geweldige strot momenteel indruk maakt bij zijn nieuwe band Headspace.